25 March 2017

ધૂણી ધખાવી એ ધુમાડાને જગતનમાં તું જાણવા ન દે ,મુકુલ દવે 'ચાતક'

ધૂણી  ધખાવી એ ધુમાડાને   જગતમાં  તું  જાણવા  ન   દે ,
તારા  પિંજરની  એ  સુગંધને  સાચવી હોય તો  હવા  ન દે,

તું છોડ વળગણ એવા જે શ્વાસોમાં જરાયે દમ ન હોય કદી ,
હોવા   ન   હોવાથી   બને   છે   ક્યાં  કશું  ખુદા જવા  ન  દે ,

બસ તું અચળ મુજમાં સમાઈ અંહકારની એ  જણસ છોડને ,
થોડી કચાશ  ના કર , ફના થઈને  અસ્તિત્વ પામવા  ન  દે ,

ઓછી  નથી  કટુતા  જીવનની એ  છતાં  પણ મૌન છે પ્રભુ ,
મુજને   સજા   ન   દે ને  ગુનાને  નસીબ  પણ  થવા  ન  દે ,

તારા   ઈશારા   પણ   બધાં  સુખ દુઃખના તું હસ્તક રાખ ને ,
કહેજે  મને  એનું  શું  કરું , ક્ષણની  સમજ  ને ચાલવા  ન દે ,

જો    શ્રદ્ધાને    જોખવાની    હોય    શબરી   સામે  કહેજે  તું
કેવો   મળ્યો   છે   ઈશ્વર   આવે   નહીં   ને   આવવા  ન  દે
મુકુલ દવે 'ચાતક'

13 March 2017

તું લઇ બેઠો ગણતરી વૈભવોની ,શૂન્યને નિજ સાકાર થવા દે ,મુકુલ દવે 'ચાતક'

તું  લઇ  બેઠો  ગણતરી  વૈભવોની , શૂન્યને  નિજ સાકાર થવા દે ,
પામવા 'સ્વ'ને તું ખુદ તૃષ્ણા વલોવી 'હું' નો પણ કિરતાર થવા દે ,

દ્વાર પર  સાંકળ  લગાવી  છે  જ્યાંથી  સાદ આવે  પ્રત્યક જ  ક્ષણે ,
આંખુ  જગ મંદિર છે  નિજ દ્વારની સાંકળ ઉપર તું  પ્રહાર  થવા દે ,

આંખમાં સપનાજ લઇ ચાલ્યા સતત પહોંચ્યાનો અહેસાસ લઈને ,
બંધ  મુઠ્ઠી  સાવ  ખાલી ખુલ્તાં નિજ  આયના ને આરપાર  થવા દે ,

આંખમાં  શમણાંય  રોપી  હાથમાં  લઇ હાથ  ભીતરમાં હુંજ સરું છું ,
આંખમાં  આંખો  પરોવી  જોયું  આજે  સાચનો તું વિસ્તાર થવા  દે ,

અંતમાં  ઊડી  ગયું  પંખી વિંખાયેલો જ માળો નિજ ડાળીએ  જોઈ ,
મૌન પાછળ લાગણી ઢંકાઈ છે  'મા'  ના  મરમનો  ઉગાર થવા  દે ,

મુકુલ દવે 'ચાતક'

1 March 2017

આ એક માણસ ઓરડામાં પાંગરી ખુશ્બૂ ઘૂંટી જાય અંતમાં,મુકુલ દવે 'ચાતક'

આ    એક  માણસ   ઓરડામાં  પાંગરી   ખુશ્બૂ   ઘૂંટી    જાય    અંતમાં ,
રાત્રે  ય   જાગ્યાની   હયાતીના  એ  પુરાવા  જ   ભૂંસી   જાય   અંતમાં ,

મૂકી   છે   એને   નાવ   'ખુદ'  ની  ભર  દરિયે  વાર્તાના  એ   વંળાકમાં ,
'ખુદ'  ને  જ  જોડી  એક  કાનો  ને  'ખુદા' માં  એ  જ  ડૂબી જાય અંતમાં ,

ને   સૌ પ્રથમ   પળભર  જુએ   આરપાર   એ   મને   દર્પણ   સમજીને ,
ને  છેવટે  કોરી  કિતાબ  સમજી  એ  સઘળી  છાપ  મૂકી  જાય  અંતમાં ,

હું આમ તો પાવક વિસ્તરતી આગ છું પણ જ્યાં સુધી આ સૂર્ય ધખધખે ,
મારો  સમય  જોઈ  સૂરજ  ડૂબાડી  ને  અંધારામાં   લૂંટી   જાય  અંતમાં ,

ને  આખરે  ખુદ  જિંદગીની  જાળમાં  એ  પણ  સમયનો  મર્મ  સમજ્યો ,
આકાશમાં    ઉડી    હવામાં    ફૂગ્ગાની     જેમ    ફૂટી     જાય     અંતમાં

મુકુલ દવે 'ચાતક'